Wyobraźmy sobie dwie klasy. W pierwszej uczniowie od samego początku wiedzą, że:najważniejsze jest tempo, poprawność i „zmieszczenie się” w programie.Błędy są szybko korygowane, odpowiedzi oceniane, a pytania… cóż, bywają kłopotliwe.Trzeba „iść dalej”. W drugiej klasie od początku widać coś innego.Myślenie uczniów jest nazywane, pokazywane, dopytywane.Nie tylko co ktoś odpowiedział, ale

Przez lata w edukacji bardzo często zadawaliśmy sobie jedno pytanie:„Jak zmotywować uczniów?” Szukaliśmy sposobów, narzędzi, metod.Lepszych ocen.Lepszych systemów nagród.Lepszych „zachęt”. A motywacja… jak była kapryśna, tak pozostała. Im dłużej jednak przyglądamy się temu, jak uczniowie naprawdę się uczą, tym wyraźniej widać, że to pytanie jest postawione nieco obok sedna. Bo

Są tacy uczniowie, którzy od początku zwracają uwagę. Szybko rozumieją. Łączą fakty. Zadają dobre pytania. A potem – coś się zmienia. Zaczynają robić coraz mniej. Oddają prace niedokończone. Wycofują się z aktywności.Jakby ktoś powoli wyciszał ich zaangażowanie. I to jest moment, który dla nauczyciela bywa szczególnie trudny. Bo trudno pogodzić

W szkole bardzo lubimy wielkie cele.Opanować materiał.Zrealizować podstawę.Przygotować do egzaminu. To wszystko jest ważne. Ale…problem zaczyna się wtedy, gdy tylko one są widoczne. Bo z perspektywy ucznia wielki cel często wygląda jak coś bardzo odległego. A im dalej cel, tym trudniej zobaczyć sens codziennego wysiłku. Zwłaszcza wtedy, gdy po drodze

Większość nauczycieli, których spotykam, naprawdę chce dobrze.To nie są ludzie, którzy „odbębniają swoje” i wychodzą. To są osoby, które myślą o uczniach także po lekcjach. Zastanawiają się, co jeszcze zrobić, jak pomóc, jak nikogo nie zostawić w tyle. I właśnie dlatego ten tekst jest trudny. Bo motywacja uczniów bardzo rzadko

Jest taki moment, który w szkole pojawia się zaskakująco często.Lekcja jeszcze trwa, uczniowie siedzą w ławkach, zeszyty są otwarte…ale Ty już czujesz, że coś się zaczyna rozmywać. Nie ma otwartego buntu.Nie ma hałasu.Jest raczej ciche wycofanie. I wtedy bardzo łatwo pomyśleć: „Oni po prostu nie są zmotywowani.” Tylko że to,

Jest takie zdanie, które w edukacji pojawia się bardzo często.Czasem wypowiadane na głos, czasem tylko w myślach: „On mógłby, gdyby tylko chciał.” I zwykle pada w dobrej wierze. Z troski. Z frustracji. Z bezradności.Bo kiedy widzimy ucznia, który ma potencjał, ale się wycofuje, naturalnie szukamy przyczyny w motywacji. Tylko że

Styczeń ma w sobie coś magicznego.Nowy kalendarz, czyste kartki, poczucie świeżego startu.W głowie pojawiają się plany – te osobiste i te zawodowe. „Od nowego semestru będzie inaczej.”„Będę bardziej konsekwentna.”„Uczniowie w końcu się zmotywują.” A potem… przychodzi luty. I nagle okazuje się, że entuzjazm gdzieś wyparował, codzienność przygniata, a rzeczywistość szkolna